Jan Wojciech Piekarski

polski dyplomata

Jan Wojciech Piekarski (ur. 1941 w Radomiu) – polski dyplomata i wykładowca, ambasador RP w Belgii i Luksemburgu (1998–2002) i Izraelu (2003–2006) oraz ambasador PRL w Pakistanie (1984–1989), ambasador ad personam, sekretarz Komitetu Zakładowego PZPR w MSZ w 1983[1].

Jan Wojciech Piekarski
Data i miejsce urodzenia

1941
Radom

Ambasador PRL w Pakistanie
Okres

od 27 września 1984
do 1989

Poprzednik

Władysław Neneman

Następca

Dyonizy Gliński

Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego MSZ
Okres

od 1994
do 1997

Poprzednik

Janusz Świtkowski

Następca

Janusz Niesyto

Ambasador RP w Belgii
Okres

od 18 listopada 1997
do 20 marca 2002

Poprzednik

Andrzej Krzeczunowicz

Następca

Iwo Byczewski

Ambasador RP w Izraelu
Okres

od 18 listopada 2003
do 16 czerwca 2006

Poprzednik

Maciej Kozłowski

Następca

Agnieszka Magdziak-Miszewska

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrna Odznaka im. Janka Krasickiego Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Order Wschodzącego Słońca (Japonia)

Życiorys

Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu[2][3], po czym kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Studium Afrykanistycznym UW. W 1984 został absolwentem Podyplomowego Studium Służby Zagranicznej w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych.

Po studiach był zatrudniony w Towarzystwie „Polonia” oraz Centralnej Radzie Związków Zawodowych. W latach 1966–1967 wchodził w skład Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie. W 1974 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – w drugiej połowie lat 70. pełnił obowiązki I sekretarza ambasady PRL w Iranie, a od 1984 do 1989 sprawował funkcję ambasadora w Pakistanie.

W latach 1976–1989 był zarejestrowanym tajnym współpracownikiem wywiadu wojskowego PRL. Jego sprawę prowadził Zarząd II Sztabu Generalnego WP. Działał pod pseudonimem „Saim”[4].

W latach 1989–1991 był odpowiedzialny za ponowne nawiązanie stosunków z Izraelem, pomoc przy transferze Żydów z ZSRR do Izraela oraz przygotowanie pierwszej wizyty Lecha Wałęsy w Izraelu. W latach 1991–1994 na prośbę władz USA kierował sekcją, która reprezentowała interesy amerykańskie w Iraku, za co uzyskał Złoty Medal Departamentu Stanu. Po powrocie do kraju stał na czele Protokołu Dyplomatycznego MSZ (1994–1997). W 1998 objął funkcję ambasadora RP w Belgii i Luksemburgu (do 2002), po czym przez krótki okres kierował Departamentem Azji i Pacyfiku MSZ. Był wykładowcą w Krajowej Szkole Administracji Publicznej oraz Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W latach 2003–2006 był ambasadorem RP w Izraelu. Jest autorem książki „Niezbędnik dyplomatyczny i protokolarny”[5] oraz współautorem (wraz z C. Ikanowiczem) podręcznika „Protokół dyplomatyczny i dobre obyczaje”[6][7].

Wybrane odznaczenia

Przypisy

Bibliografia